Jak przygotować ogród dla dzieci?

Autorem artykułu jest Natka098


Ogród to najlepsze miejsce zabaw dla dzieci w czasie wakacyjnych dni. Jak go przygotować, aby to miejsce było atrakcyjne i bezpieczne dla naszych dzieci?
Po pierwsze, trzeba się zastanowić, jakich elementów ogrodu potrzebuje nasze dziecko. Zależy to od wieku dziecka, jak i wielkości naszego ogrodu. Małe dzieci chętnie się bawią w piaskownicy i to w zupełności im wystarcza, lecz w miarę rośnięcia potrzebują coraz to nowszych atrakcji, jakimi są domki, zjeżdżalnie, huśtawki, w letnie upalne dni basen staje się przyjacielem każdego dziecka.
Zastanawiając się nad zakupem huśtawki dla dziecka, pomyślmy o odpowiednim stabilnym jej wykonaniu. Gdy rodzice chcieliby spędzać czas razem z pociechą na huśtawce, wtedy bardzo dobrą opcją jest zakup huśtawki dzielonej. Ma ona dwa elementy, jeden dla dziecka - mała niska huśtawka, drugi z boku - ławka dla dwójki rodziców, na której też można się bujać jednocześnie mają bardzo dobry pogląd na dziecko. Natomiast przy wyborze piaskownicy zadbajmy o to, aby była gładko wykonana z zaokrąglonymi rogami, aby naszemu dziecku nic się nie stało. Basen pozwoli na ochłodzenie się w upalne dni, a domek na uchronienie się dziecka od słońca, a także na zabawę z rówieśnikami w swoim małym schronieniu. Mając takie miejsca do zabawy, nasze dzieci będą szczęśliwe. Opiekunowie będą mieć czas na zajęcie się sobą, przeczytanie książki czy zajęcie się pielęgnacją ogrodu.
Pamiętajmy, aby wybierać rozważnie, wybierając najbardziej optymalne elementy, które będą najlepszym miejscem zabaw dziecka. W ten sposób nasz ogród nie zostanie tylko placem zabaw, ale nadal będzie ogrodem, w którym odpocząć może każdy z domowników.
---
AltMeb - altany i meble ogrodowe
http://www.altmeb.pl/

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/48978/jak-przygotowac-ogrod-dla-dzieci

Cele cięcia drzew i krzewów owocowych

Autorem artykułu jest Czesław Rogala


W artykule chcę przedstawić cele i zalety cięcia drzew i krzwów owocowych. Wsród celów wyróżniamy cel estetycznyoraz cel kształtowania i uzyskiwania coraz lepszych zbiorów.
Hodowcy z całego świata otrzymują i przekazują sadownikom coraz lepsze, piękniejsze i plenniejsze odmiany. Aby w pełni wykorzystać wszystkie zalety odmian sadownicy praktycyopracowali oprócz róznych zabiegów pielęgnacyjnych metody cięcia odpowiadające niżej wymienionym celom:
- uzyskanie poprzez formowanie i cięcie, rozmiarów i kształtówkoron ułatwiajacych ich pielęgnację oraz przeprowadzenie zbioru owoców,
- rozluźnienie koron, aby światło słoneczne docierało do kazdej gałęzi również wewnątrz korony. Z tego względu to cięcie nazwano przświetleniem. Prześwietlanie korony stwarza warunki nie sprzyjające rozwojowi niektórych grzybów chorobotwórczych, które lubią mrok i wilgoć.
-cel sanitarny: usuwanie chorych gałęzi a nawet jedynie samej chorej kory ogranicza rozprzestrzenianie chorób, pozwala drzewu zagoić rany.
- cięcie jest konieczne aby owoce były duże, smaczne i dobrze wybarwione. Drobne jabłka (poniżej 120 g) są na ogół niezbyt smaczne, bez aromatu. Owoce jabłoni nie ciętej osiągają zaledwie 50-80 g, a wiele z nich jeszcze mniejszą. Drobnieniem owoców, na brak cięcia reagują także grusze, brzoskwinie i śliwy.
- coroczne regularne owocowanie: mając na działce jabłoń odmiany James Grieve można się cieszyć jej corocznym owocowaniem. Podobnie co roku owocuje grusza Konferencja. Niestety nie wszystkie odmiany są tak dla nas łaskawe. Nie cięte drzewa odmian: Inflanckiej (Papierówki), Fantazji, Landsberskiej, Gloster i wielu innych owocują naprzemiennie wydając mnóstwo drobnych jabłek w jednym roku i zaledwie kilka w roku następnym. Drzewa cięte regularnie mają skłonnośc do owocowania corocznego.
- odmładzanie: drzewa i krzewy owocowe podobnie jak wszystkie organizmy żywe, przechodzą w swoim życiu fazę młodości, dojrzewania, płodności, starzenia się i śmierci. Taki sam cykl rozwojowy przechodzą ich pędy, toteż im większy udział w koronie mają młode pędy, tym produktywniejsza jest roślina. Cięcie, które wpływa na wydawanie nowych pędów, odmładza drzewa i krzewy, wydłuża okres ich produktywności i opóźnia proces starzenia.
---
Autor Czesław Rogala
czeslawrogala110@gmail.com
http://ogrodrekreacja.blogspot.com/

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/30010/cele-ciecia-drzew-i-krzewow-owocowych

Dziewanna

Autorem artykułu jest ogrodnik


Dziewanna to bylina lub roślina dwuletnia, bardzo łatwa w uprawie, występująca również w środowisku naturalnym. Jej piękne kwiatostany możemy spotkać na łąkach.
Aby hodować dziewannę w naszym ogrodzie, należy wybrać miejsce suche i słoneczne o przepuszczalnym i ubogim podłożu. Jeśli nasza ziemia jest mało przepuszczalna lub bardzo żyzna, możemy wymieszać ją z piaskiem.
Nasiona tej pięknej roślinki wysiewamy późną wiosną wprost do gruntu lub kupujemy gotowe sadzonki i sadzimy je od połowy maja w rozstawie 20-60 cm w zależności od wielkości danej odmiany.
Może się również zdarzyć (tak było w moim ogrodzie), że dziewanna urośnie nam sama. Ponieważ jest rośliną występującą w Polsce w naturze, wysiewa się samodzielnie i zrobi nam miłą niespodziankę, jeśli nasionko wybierze akurat nasz ogród.
Kwitnie od maja do sierpnia. Kwiaty mają najczęściej kolor żółty, ale istnieją też odmiany o kwiatach białych i fioletowych. Dziewanna ogrodowa natomiast jest byliną i występuje w wielu różnych kolorach, m.in. w różowym.
Wysokość tych roślin waha się pomiędzy 40 a 200 cm.
Ma rozłożyste liście i wysokie, sztywne kwiatostany, na których kwiaty otwierają się stopniowo od dołu do góry, w efekcie zaskakując nas zachwycającą masą zachwycających kwiatów.
Roślina wspaniale prezentuje się jako pojedyncza ozdoba niskiej rabaty lub trawnika. Imponująco wygląda również
posadzona w grupie oraz w połączeniu z innymi roślinami. Pięknie komponuje się z bylinami o żółtych kwiatach, tworząc rabatę jednobarwną, a także w zestawieniach kontrastowych, na przykład z czerwonymi kwiatami rozchodnika purpurowego lub podobnymi w kształcie wielobarwnymi kwiatostanami łubinu. Zachwyci nas niewątpliwie posadzona jako szpaler wzdłuż drogi lub alejki.
Jesienią z owocostanów możemy wytrząsnąć nasiona do papierowej torebki i przechować je do wiosny.
---
wszystkooogrodkach

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/48873/dziewanna

Sadzenie i pielęgnacja powojników w ogrodzie

Autorem artykułu jest Wanda Frasiak


Powojniki upiększają ściany altan, pergole i ogrodzenia, tworząc niezwykle barwne kompozycje w naszym ogrodzie. Powojniki wielokwiatowe, które są najbardziej dekoracyjne kwitną w zależności od odmiany od połowy maja do października we wszystkich możliwych kolorach.
Powojniki wymagają gleb żyznych i próchniczych, zasobnych w wapń i umiarkowanie wilgotnych. Są bardzo wrażliwe na suszę. Źle znoszą stanowiska przewiane wiatrem.
Rośliny kupowane w doniczkach można sadzić przez cały okres wegetacyjny od kwietnia do października, ale najlepiej na wiosnę. Najlepszym miejscem dla większości powojników jest ściana południowo – zachodnia lub południowo – wschodnia. Źle rosną na miejscach silnie nasłonecznionych od strony południowej. Aby zasadzić powojniki należy wykopać dół o wymiarach 60x60x60 cm lub głębszy, a nie dołek, w którym mieści się tylko bryła korzeniowa wyjęta z doniczki. Na dnie dołu układamy drenaż z drobnych kamieni i żwiru, aby woda nie stagnowała w strefie korzeni. Na drenaż sypiemy wiadro dobrze rozłożonego obornika lub ziemi kompostowej. Pozostałą część wypełniamy ziemią ogrodniczą zmieszaną z odkwaszonym torfem. Powojniki sadzimy 5 – 10 cm głębiej niż rosły dotychczas. Glebę wokół rośliny udeptujemy, obficie podlewamy i przykrywamy korą, która zabezpiecza korzenie przed nadmiernym przegrzaniem i wysychaniem. Dolna część rośliny powinna być ocieniona, a górna nasłoneczniona, – dlatego wokół powojników sadzimy płytko korzeniące się byliny lub wysiewamy rośliny jednoroczne.
Powojniki wymagają intensywnego nawożenia. W drugim roku po posadzeniu i w latach następnych, wczesną wiosną, należy wokół roślin płytko przekopać obornik, w odległości 0,5 – 1 m ewentualnie w maju lub w czerwcu podlewać rozcieńczoną gnojówką (w stosunku 1: 10) w ilości 10 l na roślinę lub nawozami płynnymi np. Florowitem.
Ciecie powojników sprzyja dobremu krzewieniu i obfitemu kwitnieniu. Już po posadzeniu wczesną wiosną, należy przyciąć rośliny na wysokości 20 – 30 cm od ziemi nad parę dobrze wykształtowanych pąków. W latach następnych sposób ciecia zależy od odmiany i pory jej kwitnienia. U odmian wielokwiatowych, które rozpoczynają kwitnienie wcześnie na przełomie maja – czerwca, na zeszłorocznych pędach, a później powtarzają kwitnienie na nowych pędach, przycinamy wszystkie pędy na wysokości 100 – 150 cm. Powojniki kwitnące późno w lipcu – sierpniu już na tegorocznych pędach należy ciąć nisko 30 – 50 cm nad ziemią nad 2 – 3 parą pąków. Powojniki botaniczne kwitnące bardzo wcześnie w maju, na starych pędach nie przycina się wcale lub tnie się po kwietniu, aby skorygować nadmierne rozrastanie się roślin. Długie cięcie powoduje obfitsze kwitnienie, a krótkie wpływa na wielkość kwiatów.
---
http://www.pasjeogrodow.blogspot.com./

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/44561/sadzenie-i-pielegnacja-powojnikow-w-ogrodzie

Rośliny przeznaczone na żywopłot

Autorem artykułu jest Czesław Rogala


W artykule wymieniono rośliny przeznaczone na żywopłoty. Opisano również znaczenie i korzyści wynikające z zielonych ogrodzeń (żywopłoty), które czasami zastępują ogrodzenia tradycyjne.
Funkcje żywopłotu
- zasłona od ulicy,
- wydzielenie części ogrodu - utworzenie kameralnego zakątka lub oddzielenie mniej malowniczych jego fragmentów ( kompost, garaż itp)
- obrzeżenie trawnika lub rabaty,
- funkcje obronne.
Rośliny na żywopłoty formowane
- Larix decidua - modrzew europejski - jedno z niewielu drzew iglastych zrzucających igły na zimę. Latem igły zielone, na jesieni żółtopomarańczowe. Zasadnicze cięcie formujące wykonujemy w kwietniu.
- Juniperus scopulorum Blue Arrow - jałowiec skalny - niebieskawy, kolumnowy, odporny na mróz i choroby. Cięcie wykonujemy przed rozpoczęciem wegetacji, mniej więcej w marcu.
- Taxus baccata - cis pospolity - dobrze znosi zacienienie ( jak wszystkie zielone cisy), silnie rośnie. W ciągu trzech pierwszych lat po posadzeniu przycinamy na przełomie marca i kwietnia, w następnych latach skracamy w lipcu pędy o około 20/30% aż do uzyskania ostatecznej formy.
- Taxus media - cis pośredni - odmiany Hillii i Hicksii - formowanie tak jak cisa pospolitego. Hillii - odmiana męska, wiosną kwitnie na nżółto, Hicksii - odmiana żeńska, jesienią pojawiają się drobne owoce w czerwonych osnówkach - jest to jedyna nietrująca część rośliny>
- Thuja occidentalis - żywotnik zachodni - odmiany Brabant ( najszybsza z tui), Holmstrup ewentualnie Smaragd. Przycięcie wierzchołków pędów zdopinguje rośliny do intensywniejszego krzewienia się, przycinamy wiosną, drugie cięcie wykonujemy do końca lipca.
- Berberis thunbergii - berberys Thunberga - zielony krzew, jesienią przebarwia się na czerwono, można stosować również odmianę Atropurpurea o liściach bordowych przez całe lato. Przycinamy w kwietniu, drugie cięcie można wykonać do końca lipca.
- Buxus sempervirens - bukszpan wieczniezielony - zastosowanie przy tworzeniu obwódek przy ścieżkach. Cierpliwi mogą doczekać się wspaniałego żywopłotu, także większych rozmiarów. Po posadzeniu dobrze jest skrócić pędy o około 1/3. W późniejszych latach przycinamy w maju i na początku sierpnia.
---
Autor Czesław Rogala
http://ogrodrekreacja.blogspot.com/

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/29518/rosliny-przeznaczone-na-zywoplot

Sadzimy truskawki

Autorem artykułu jest Czesław Rogala


W artykule opisano najlepszą porę do sadzenia truskawek. Pokazano sposób doboru zgonka przeznaczonego na truskawki, pokazano głębokości sadzenia sadzonek oraz sposób pielęgnowania nowo posadzonych roślin.
Lato jest najlepszym terminem sadzenia truskawek - od drugiej dekady czerwca do końca sierpnia, przy czym im wcześniej tym lepiej. Rośliny posadzone w tym terminie łatwo się ukorzeniają , silnie rozkrzewiają, a w drugiej połowie lata zawiązują pąki kwiatowe. Są właściwie przygotowane do przetrwania zimy i plonowania następnej wiosny. Dotychczas często przeszkoda w letnim sadzeniu był brak odpowiednio wykształconych sadzonek. Sadzonki w uprawie amatorskiej sadzimy w rozstawie w rzędzie co 15-20 cm, a odległości pomiędzy rzędami powinny wynosić 40-70 cm. Dobrym sposobem jest system pasowo-rzędowy tzn: dwa rzędy w odległości 30 cm stanowią wówczas jeden pas roślin, a odległość między pasami wynosi 50-70 cm, a rośliny w rzędzie co 15-20 cm. Można także sadzić truskawki systemem zagonowym: na zagonie truskawki sadzimy co 15-20 cm, natomiast odległość zagonów od siebie wynosi 30-40 cm. Różnice w odległościach wynikają między innymi z różnic odmianowych truskawek - truskawki silnie rosnące sadzimy rzadziej niż słabo rosnące. Sadzonki najlepiej kupować ze źródła gwarantującego ich wysoką zdrowotność ( certyfikat że sadzonki pochodzą z plantacji matecznej kwalifikowanej). Zakładanie zagonka z sadzonek pochodzących z własnej grządki lub od sąsiada zwiększa ryzyko rozpowszechniania się wraz z sadzonkami groźnych chorób i szkodników.
Przy sadzeniu najlepiej jest wyznaczyć przy sznurku miejsca na dołki, powinny one być tak głębokie aby zmieścił się całyb system korzeniowy - rośliny nie powinny być sadzone z podwiniętymi korzeniami. W razie konieczności korzenie skracamy. Sadzonki powinny mieć usunięte stare liście, na każdej sadzonce powinno pozostać kilka młodych liści i nie uszkodzony pąk wierzchołkowy tzw serce. Ważna jest właściwa głębokość sadzenia: zbyt płytkie sadzenie powoduje przesychanie korzeni, a zbyt głębokie sprawiają, że rośliny źle rosną i drobnieją owoce a rośliny mogą nawet zamierać z powodu zagniwania pąka wierzchołkowego. Korzenie sadzonek muszą być dokładnie przysypane ziemią a ziemia dobrze uciśnięta. Po sadzeniu rośliny regularnie podlewamy w czasie upałów nawet codziennie. Truskawek nie powinniśmy sadzić w ziemię śwież o przekopaną. Od przekopania do sadzenia powinno upłynąć co najmniej siedem dni. Świeżo posadzone rośliny dobrze jest ściółkować i zacieniować poprzez przykrycie ich cienką warstwą słomy co zabezpieczy je przed wysychaniem. Taką ściółkę pozostawmy na roślinach przez 4-5 dni od momentu posadzenia, czyli do przyjęcia się sadzonek.
---
Autor Czesław Rogala
czeslawrogala110@gmail.com
http://ogrodrekreacja.blogspot.com/

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/29883/sadzimy-truskawki

Jak skutecznie zwalczyć perz?

Autorem artykułu jest Tomasz Galicki


Perz to chwast bardzo dobrze znany wszystkim rolnikom. Niezwykle uciążliwy i trudny do zwalczenia, konkuruje z roślinami o wodę i substancje pokarmowe pobierane z gleby.
Stwierdzono, że zarówno żywe, jak i martwe kłącza perzu wytwarzają toksyczne substancje hamujące rozwój roślin znajdujących się w pobliżu. Dodatkowo sprzyja on rozwojowi grzybów chorobotwórczych (jak mączniak właściwy czy rdza żółta) i jest żywicielem szkodników (np. ploniarki zbożówki). W polskich warunkach perz występuje na 80% gruntów rolnych – na wszystkich rodzajach gleb (najbardziej sprzyjają mu te lżejsze). Rozmnaża się przez rozłogi i nasiona – jedna roślina może w ciągu sezonu wegetacyjnego opanować od 15 do 20 m² powierzchni pola. Rolnicy walczą z tym chwastem za pomocą metod mechanicznych, mechaniczno-chemicznych i chemicznych.
Metoda mechaniczna
Najskuteczniejsza latem, gdy rozłogi zawierają niewielką ilość substancji pokarmowych (wiosną i jesienią, gdy mają ich dużo, z każdego fragmentu mogą wyrosnąć nowe pędy). Najogólniej mówiąc, mechaniczny sposób na perz polega na usunięciu jego rozłogów z pola, a następnie jego zmęczeniu i uduszeniu. Przy suchej pogodzie w miarę skuteczna jest głębsza podorywka – sporo rozłogów chwastu zalega na głębokości nawet 10 cm. Po wyciągnięciu ich na wierzch, perz wyciąga się kultywatorem sprężynowym, a broną średnią wytrzepuje się rozłogi z grudek ziemi. Na sam koniec perz zgrabia się i wywozi z pola. Mechaniczne zabiegi można z powodzeniem łączyć z uprawą mieszanek roślin strączkowych (np. peluszki z owsem). Należy je też uzupełniać dobrym płodozmianem.
Metoda mechaniczno-chemiczna
Najskuteczniejsza metoda – niszczy ok. 90 % perzu. Wybierając ten sposób, rolnicy po sprzątnięciu przedplonu wykonują podorywkę, bronują ją i zostawiają, aż perz zzielenieje i osiągnie wysokość 15-20 cm. Wtedy następuje opryskiwanie jednym ze środków chemicznych, które opiszę w dalszej części.
Metoda chemiczna
Najlepsze rezultaty przynosi, gdy stosuje się ją od drugiej połowy sierpnia do później jesieni, a perz mierzy od 10 do 25 cm. Wykorzystywane preparaty (np. Roundup 360 SL, Klinik 360 SL) to herbicydy dolistne o układowym działaniu. Pobierają je zielone części roślin, następnie trafiają one do korzeni i rozłogów powodując zamieranie. Efekty są widoczne już po tygodniu, zaś całkowite zamieranie chwastów następuje po około trzech tygodniach.
---
T.G.

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/36145/jak-skutecznie-zwalczyc-perz

Planujemy przydomowy warzywniak

Autorem artykułu jest Tomasz Galicki


Jeżeli doceniamy smak świeżych warzyw i owoców ze sprawdzonego źródła i tak zwanej ekologicznej uprawy, warto pomyśleć o założeniu własnego ogródka warzywnego.

Nie trzeba w tym celu poświęcać ogromnego terenu, oczywiście jeżeli zamierzamy wykorzystywać zebrane plony tylko na potrzeby własnego gospodarstwa. Nikogo nie trzeba chyba przekonywać, że pomidory czy ogórki działkowe smakują i pachną o wiele lepiej niż te zakupione w hipermarketach. Aby jednak móc cieszyć się zaletami własnego ogródka warzywnego warto już dzisiaj przemyśleć niektóre aspekty z nim związane.
Pierwszą rzeczą jaką musimy sobie zaplanować to jaki obszar chcemy przeznaczyć na stworzenie przydomowego warzywniaka. Od tego będzie zależał głównie charakter naszej uprawy. Kiedy uzmysłowimy sobie jaka część ogrodu stanie się ogródkiem warzywnym możemy przejść do kolejnego etapu, którym jest wybór warzyw jakie będziemy w nim hodować. Najczęściej uprawiane na naszej szerokości geograficznej są takie warzywa jak; pomidory, ogórki, ziemniaki, marchew, pietruszka czy inne warzywa naciowe.
Jeżeli naszym celem jest uprawa tego typu warzyw nasze przygotowania powinny zostać poprzedzone zdobyciem odrobiny wiedzy w temacie ogrodnictwa.
Jeżeli chcemy założyć plantację pomidorów powinniśmy znaleźć miejsce które jest w miarę osłonięte i dobrze nasłonecznione. Najładniejszych plonów spodziewać się możemy na glebach przepuszczalnych i ciepłych oraz bogatych w próchnicę. Aby cieszyć się obfitymi plonami, przed posadzeniem pomidorów glebę tą należy dobrze i głęboko przekopać, równomiernie rozkładając obornik lub kompost. Pomidory uprawia się z tak zwanej rozsady, której produkcje powinniśmy rozpocząć już w lutym. Proces ten rozpoczynamy w tzw., kiełkowniku, skąd dopiero po około 3 tygodniach przesadzamy sadzonki do doniczek. Kiedy przejdą ostatnie przymrozki, nasze sadzonki pomidorów możemy przesadzić do gruntu. W zależności od odmiany pomidora będzie zależała jego dalsza uprawa. Zbiorów możemy się spodziewać na przełomie lipca i sierpnia.
Jeżeli w naszym przydomowym ogródku chcemy oprócz pomidorów uprawiać ogórki musimy pamiętać przede wszystkim o odpowiednim dobraniu dla nich stanowiska. Ogórki będą najlepiej rosły jeżeli wybierzemy dla nich stanowisko niezacienione, o glebie przepuszczalnej i dobrze nagrzewającej się. Zbyt mała ilość słońca spowoduje bowiem znaczne obniżenie plonu, a zbyt niska temperatura gleby istotnie opóźni wschody bądź w najgorszym przypadku zniszczy wschodzące siewki.
Ogórki możemy wysiewać na dwa sposoby. Jednym z nich jest wysiew wprost do gruntu. Aby nasze plony wzeszły powinniśmy to zrobić pod koniec pierwszej dekady maja, gdy temperatura sięga już około 15° C.
Drugim sposobem jest wysiew doniczkowy. Będziemy wtedy mogli przeczekać czas wysiewu. Siewki z doniczek wysadzamy nawet trzy tygodnie później, już po ustabilizowaniu się wiosennych temperatur. Ogórki wysiewamy na głębokość 1,5 do 3 cm, w rzędach, po dwa, trzy nasiona, oddalone od siebie 15 do 20 cm.
---
T.G.

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/27276/planujemy-przydomowy-warzywniak

Wymarzony ogród- jak go zaplanować?

Jak zaprojektować ogród? Prawie każdy z nas marzy o własnym domu z ogrodem. Własny, nawet niewielki skrawek ładnie zagospodarowanej ziemi jest na tyle atrakcyjny, że ostatnio również deweloperzy sprzedający mieszkania na nowobudowanych osiedlach, oferują lokale z przynależnymi do nich małymi ogródkami. Zaplanowanie i urządzenie ogrodu, niezależnie od jego rozmiarów, nie jest wcale łatwym zadaniem. Z całą zaś pewnością, aby podołać temu wyzwaniu należy kierować się poniższymi kryteriami:

· Powierzchnia i cechy działki przeznaczonej na ogród
Od powierzchni działki zależeć będzie to co możemy ewentualnie zmieścić w naszym ogrodzie. Chodzi tutaj zarówno o budowle takie jak altana, huśtawka dla dzieci czy sadzawka z rybkami, ale również o rośliny. Przykładowo dużych drzew i krzewów, oraz silnie rozrastających się iglaków pokrywowych nie ma sensu planować w małym ogrodzie, ponieważ zabiorą nam one cenną i tak już niewielką przestrzeń.
Cechy działki to przede wszystkim nasłonecznienie w różnych porach dnia, ukształtowanie terenu, rodzaj gleby, oraz wszystkie rośliny, które się już tam znajdują.
To jak pada słońce w ciągu dnia na przyszły ogród ma bardzo istotne znaczenie przy planowaniu kąciku wypoczynkowego. Palące słońce w miejscu gdzie umieścimy meble ogrodowe jest bardzo uciążliwe. Również przy nasadzaniu roślin należy brać pod uwagę to czy potrzebuję one stanowiska słonecznego, czy też wolą półcień.
Ukształtowanie terenu to wszelkie spady, pagórki, jak również elementy takie jak naturalnie przepływający tam strumyk, czy też zagłębienie terenu, gdzie po deszczu zbiera się woda. Właśnie na etapie planowania należy podjąć decyzję o ich usunięciu bądź też wkomponowaniu w strukturę ogrodu.
Zanim cokolwiek posadzimy trzeba określić rodzaj gleby i jej odczyn kwasowości. PH kwaśne, zasadowe lub obojętne odczytamy za pomocą specjalnego probnika do gleby, który mają w swojej ofercie sklepy ogrodnicze. Różne rośliny potrzebują różnego rodzaju gleby, np. borówka amerykańska kwaśnej, próchnicznej. Może zaistnieć konieczność, że w różnych miejscach w ogrodzie trzeba będzie użyć różnego rodzaju ziemi w miejscach gdzie posadzimy wybrane rośliny.
Rzadko zdarza się, żeby kawałek ziemi przeznaczony na ogród był zupełnie pusty,bez żadnych roślin. Często rosną tam już drzewa, krzewy, czy choćby gąszcz chwastów. Należy zastanowić się dwa razy zanim wykarczujemy wszystko do gołej ziemi. Szczególnie jeśli chodzi o drzewa. Po pierwsze rosną wolno i jeśli dobrze się mają znaczy, że warunki są dla nich korzystne i długo będziemy się nimi cieszyć. Można wykorzystać je do zawieszenia huśtawki. Użyczą też cienia gdy będziemy uciekać przed palącym słońcem w południe. Po drugie zgodnie z literą obowiązującego prawa nie wszystkie drzewa można wyciąć bez zgody odnośnych urzędów. Samowolne wycięcie drzew, nawet na swojej działce, może zostać ukarane bardzo wysoką grzywną do kilkudziesięciu tysięcy złotych.
· Dostosowanie do oczekiwań domowników
Kolejnym krokiem przy planowaniu ogrodu jest określenie tego, kto i w jaki sposób będzie z niego korzystał. Należy więc przygotować listę takich osób, wliczając w to nie tylko wszystkich dorosłych domowników ale również dzieci, a nawet psa i kota. Tylko w ten sposób niczego nie przeoczymy. Jeśli głowa rodziny uwielbia robić grilla dla dużej liczby przyjaciół, potrzebne będzie miejsce na grillowanie i sporo miejsca do siedzenia, osłoniętego od słońca, wiatru i deszczu, z utwardzonym za pomocą choćby zwykłej kostki brukowej podłożem. Dzieci powinny posiadać bezpieczne miejsce do zabawy. Jeśli postawimy w ogródku zjeżdżalnię, pamiętajmy, że podłoże pod nią nie może być wybetonowane. Jeśli decydujemy się na piaskownicę, to tylko z zamykaniem, zabezpieczającym przed załatwianiem się do niej ewentualnego kota. Przy małych dzieciach zrezygnujmy lepiej z sadzawki. Jeśli posiadamy psa, musimy wziąć pod uwagę, że będzie niszczył trawnik, oraz to co posadzimy. Dlatego wygospodarujmy miejsce na kojec dla niego, bądź też jeśli chcemy, aby biegał wolno, zabezpieczmy rabatki i najcenniejsze okazy roślin przed zniszczeniem.
· Wybór stylu ogrodu i roślin
Wybór stylu ogrodu jest stosunkowo prosty. Najlepszym sposobem jest podpatrzenie jak urządzone są ogrody w okolicy, przeglądanie zdjęć w Internecie lub zakup odpowiednich czasopism i literatury z ilustracjami i gotowymi projektami ogrodów. Im więcej ogrodów zobaczymy, tym większa szansa, ze wybierzemy rozwiązania dostosowane do naszych potrzeb i gustu. Dużym powodzeniem cieszą się obecnie ogrody w stylu orientalnym z bambusami, czy romantycznym z różami pnącymi się po pergolach. Należy też koniecznie odwiedzić centra ogrodnicze i zorientować się co mają w swojej ofercie. Optymalnym rozwiązaniem byłoby zapoznanie się z całym dostepnym asortymemtem, zaczynając od rodzajów ogrodzenia i materiałów do budowy ścieżki ogrodowej, a kończąc na grilach, meblach ogrodowych i nawozie do trawnika. W ten sposób będziemy mogli od razu zorientować się jakie są ceny interesujących nas towarów i zaplanować budżet.
Wybór roślin jest bezpośrednio związany ze stylem ogrodu. Nie należy jednak zapominać, że każda z nich ma swoje wymagania dotyczące gleby, słońca, nawadniania, a także sąsiedztwa innych roślin. Oczywiście wszystkie te wymagania musimy znać, zanim rozpoczniemy sadzenie czegokolwiek w swoim wymarzonym ogrodzie. Uwaga!! Niektóre rośliny jak cis czy konwalie są trujące. Ich obecność w ogodzie jest szczególnie ryzykowna jeśli bawią się tam małe dzieci.
-------------------------------------------

Artykuł: Wymarzony ogród- jak go zaplanować? pochodzi z serwisu http://www.wieszak.net/

-------------------------------------------


O Autorze
Monika M.

Krzewy o kwiatach jak szczotki do butelek lub piłeczki pingpongowe

Autorem artykułu jest bustani


Coraz częściej możemy kupić rośliny, które do tej pory oglądać można było w arboretach lub ogrodach kolekcjonerów niespotykanych roślin. Niektóre z nich osiągają niezbyt duże rozmiary, co sprawia, że mogą rosnąć nawet w małych przydomowych ogrodach.
Nie da się przejść koło tych krzewów obojętnie, dlatego warte są szerszego rozpowszechnienia.
Fotergilla amerykańska (Fothergilla major)
Fotergilla amerykańska (Fothergilla major)
Fotergilla należy do rodziny oczarowatych, a do Europy została sprowadzona ze Stanów Zjednoczonych.
Jest wolno rosnącym krzewem, osiągającym ok. 1,5 do 2 m wysokości i szerokości o luźnym pokroju. Liście ma dość duże, ciemnozielone, lekko owłosione, które od października przybierają intensywne barwy czerwieni, złota lub pomarańczy, w zależności od wystawy słonecznej. Ten mrozoodporny krzew dobrze czuje się w żyznej, lekko kwaśnej glebie (nie toleruje gleb wapiennych), na stanowisku słonecznym lub półcienistym, osłoniętym od silnego wiatru.
Kwitnienie rozpoczyna wraz z rozwojem liści. Na przełomie kwietnia i maja na wierzchołkach zeszłorocznych pędów pojawiają się niespotykane, bezpłatkowe, złożone z wielu pręcików kwiaty o kremowej barwie, zebrane w kwiatostany przypominające szczotki do mycia butelek. Wydzielają aromatyczny miodowy zapach wabiący trzmiele. Fotergilla wytwarza nasiona zamknięte w zdrewniałych owłosionych torebkach, które po dojrzeniu pękając gwałtownie wyrzucają dwa błyszczące, brązowe nasiona. Krzew rozmnaża się z nasion lub przez sadzonki zielne.
Jest kilka odmian tego krzewu różniących się pokrojem i wielkością, ale wszystkie ze względu na walory zdobnicze zasługują na szersze zainteresowanie.
Guzikowiec zachodni (Cephalanthus occidentalis)
Guzikowiec zachodni (Cephalanthus  occidentalis)
Guzikowiec zachodni jest przybyszem z Ameryki Północnej. W swoim naturalnym środowisku jest drzewem dorastającym do wysokości od 3 do 6 m, natomiast w naszym kraju osiąga wysokość do 1,5 m.
Ten niezwykle urokliwy krzew o kulistym pokroju, ma błyszczące, zielone, lancetowate liście, z czerwonym unerwieniem, które opadają na zimę, natomiast jesienią pięknie przebarwiają się na kolor żółto-złocisty. Zaczyna wegetację dość późno, bo na początku maja, co sprawia, że jest odporny na późne przymrozki. Nie jest wymagającym krzewem i nie sprawia kłopotów w uprawie, jeżeli tylko posadzimy go na słonecznym stanowisku, w wilgotnej, próchniczno - gliniastej glebie (tolerancyjny jeżeli chodzi o ph gleby). Dobrze czuje się posadzony przy oczku wodnym, korzenie mogą być nawet okresowo zalewane.
Jest rośliną miododajną, chętnie odwiedzaną przez pszczoły i motyle. Szczególnie dekoracyjny jest w czasie kwitnienia. Na wierzchołkach pędów od połowy lipca do początku września pojawiają się oryginalne, egzotyczne kwiatostany w kształcie najeżonych piłeczek o średnicy 2-4 cm, składające się z drobnych, biało kremowych, rurkowo-lejkowatych i mocno pachnących kwiatów. Ponieważ kwitnie na pędach tegorocznych, wskazane jest krótkie cięcie wiosną, w marcu. Jesienią, we wrześniu i październiku krzew zdobią śliczne bordowo brązowe owocostany. Może być sadzony w grupach po kilka sztuk, nadaje się także na niewysokie żywopłoty. Guzikowca można spróbować rozmnożyć przez sadzonki zielne sporządzane w czerwcu, bądź zebrać nasiona jesienią i posiać do inspektu po półrocznej stratyfikacji.
---
http://niezwyklyogrod.blogspot.com/

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/44289/krzewy-o-kwiatach-jak-szczotki-do-butelek-lub-pileczki-pingpongowe

Terminy i intensywność cięcia

Autorem artykułu jest Czesław Rogala


W artykule przekazuję najlepsze pory roku, w których możemy dokonywać cięcia i prześwietlania koron drzew i krzewów owocowych. Utrzymanie odpowiedniej równowagi między wzrostem a owocowaniem w różnych okresach życia drzew i krzewów jest jednym z głównych zadań cięcia.
W naszych warunkach klimatycznych główne cięcie drzew i krzewów owocowych wykonujemy na koniec zimy i na wiosnę. Jest to tzw. cięcie zimowe. Cięcie zimowe najlepiej jest wykonywać sukcesywnie od lutego do końca kwietnia w zależności od wytrzymałości danego drzewka lub krzewu na mróz. Cięcie gatunków i odmian wrażliwych na pczątku zimy, zmniejszyłoby ich wytrzymałość na mróz. Najwcześniej można ciąć jabłonie i grusze, odmian wytrzymałych na mróz np. Papierówka, Wealthy, Lobo, anastępnie mniej wytrzymałe jabłonie i grusze oraz młode drzewka śliw, wiśni, moreli i brzoskwiń a także wszystkie krzewy owocowe. Cięcie w maju nie jest gorsze od cięcia kwietniowego jeśli z różnych przyczyn nie mogliśmy go wykonać wcześniej. Cięcie nawet późne osłabia wzrost pędów.
Od lipca do września wykonujemy cięcie letnie. Latem po zerwaniu owoców należy ciąć drzewka pestkowe, ponieważ w tym czasie ich kora i drwno są najmniej narażone na zakażenie chorobami. Coraz częściej cięcie letnie wykonuje się również dla lepszego wybarwienia owoców. Cięcie letnie wykonujemy w lipcu i sierpniu usuwając z koron jabłoni i grusz silne pionowe pędy zwanewilkami" oraz duże przyrosty jednoroczne z górnych partii koron. Oczywiście przed zbiorem owoców nie można wycinać owocujących gałązek. Cięcie letnie wilków wykonujemy około czterech tygodni przed przewidywaniym zbiorem owoców. Usuwa się też, ale zawsze z umiarem pędy najsilniejszepozostawiając długości około 40 cm, które łatwo stają się pędami owocującymi w następnym roku.Cięcie wykonywane wcześniej w czerwcu i pierwszej połowie lipca, spowoduje pojawienie się nowych przyrostów a więc konieczność ponownego cięcia.
Gatunki pestkowe cięte wiosną narażone są na infekcję przez grzyby i bakterie niszczące korę i drewno. Wnikają one przez rany pozostawione po cięciu. Z tego powodu w terminie zimowym wykonuje się tylko cięcie formijące koronę młodych drzew. Cięcie starszych, owocujących już czereśni , wiśni oraz wczesnych odmian moreli, śliw i brzoskwiń najlepiej jest wykonać po zbiorze owoców tzn na koniec lipca i w sierpniu. Na przełomie sierpnia i września możemy ciąć, jeżeli zachodzi taka potrzeba orzech włoski. W tym czasie drzewo najmniej "płacze".
Intensywność cięcia zależy od siły wzrostu drzewka i krzewów owocowych. Każdy pęd zwłaszcza jednoroczny można wyciąć u podstawy albo skrócić. Po całkowitym wycięciu pędu rocznego rzadko pojawiają się silne nowe pędy, ponieważ pozostały tylko słabo wykształcone pąki (oczka) śpiące znajdujące się u nasady pod korą. Natomiast po skróceniu rocznego pędu wiosną lub w pierwszej połowie lata, soki roślinne zasilające pozostawioną część powodują wyrastanie pędów z jej pąków (oczek). Zamiast jednego pędu mamy więc po cięciu dwa, trzy lub cztery, co powoduje zagęszczanie się korony. Skracanie wiosenne pędów pobudza wzrost i hamuje tworzenie się pąków kwiatowych. Skracanie letnie nie hamuje formowania się pąków kwiatowych lecz powoduje powstanie wielu krótkich pędów owocujących i jest często stosowane dla pokrycia głównych gałęzi. Jeżeli drzewko rośnie silnie to nie trzeba skracać jego pędów zwłaszcza wiosną aby nie stymulować jeszcze wzrostu. Natomiast usuwa się u podstawy pewną liczbę pędów lub gałęzi zależnie od potrzeby. Jeżeli drzewko mimo dobrych warunków rośnie zbyt słabo, to silnie skracamy pędy.
---
Autor Czesław Rogala
czeslawrogala110@gmail.com
http://ogrodrekreacja.blogspot.com/

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/30071/terminy-i-intensywnosc-ciecia

Aranżacja ogrodu ekonomiczna w utrzymaniu

Autorem artykułu jest nortpol


Założenie ogrodu, często jest dość kosztownym przedsięwzięciem. Jednak warto wydać na nie nawet dużą ilość pieniędzy, bowiem w większości przypadków, ogród droższy w wybudowaniu jest o wiele bardziej ekonomiczny w późniejszym, codziennym użytkowaniu
Najprostszym sposobem na stworzenie aranżacji ekonomicznej w utrzymaniu, jest odpowiedni dobór roślin oraz nawierzchni. Niektóre krzewy trawy i pnącza wymagają bardzo czasochłonnych i kosztownych zabiegów pielęgnacyjnych, które trzeba powtarzać dość często. W ich miejscu można jednak umieścić rabaty kwiatowe lub skalniaki, które będą droższe w zakupie, lecz ich pielęgnacja będzie zdecydowanie mniej kosztowna oraz czasochłonna.
Aranżacja tania w eksploatacji to także odporne na zmienne warunki atmosferyczne, trwałe meble ogrodowe. Zakup krzeseł ławek czy stołów, wykonanych z drewna dębowego, teakowego, żeliwa, technorattanu bądź ocynkowanego aluminium może być dość dużym, jednokrotnym wydatkiem. Jednak meble wykonane z tych tworzyw są niezwykle żywotne i odporne na działanie niekorzystnych warunków atmosferycznych. Zakup trwałych mebli ogrodowych jest inwestycją na długie lata i może być w dłuższej perspektywie o wiele bardziej opłacalny i ekonomiczny, niż zakup mebli gorszych jakościowo, wykonanych np. z plastiku. Mniej odporne meble, szybko ulegają uszkodzeniom, trzeba je częściej konserwować a ich powłoka szybciej matowieje i staje się nieestetyczna. Tanie meble trzeba wymieniać, co rok lub dwa, z kolei trwałe meble ogrodowe, wykonane z dobrych jakościowo materiałów, są w stanie przetrwać w aranżacji ogrodowej nawet przez kilkanaście lat.
Kolejnym sposobem na stworzenie ekonomicznej aranżacji ogrodowej, jest wykorzystanie oszczędzających wodę, systemów nawadniających. Pobór wody przez tańsze modele urządzeń może być bardzo duży, jednak, jeśli systemy nawadniające będą odpowiednio ulokowane w ogrodzie, może okazać się, że ich nawadnianie jest jeszcze bardziej ekonomiczne niż podlewanie ręczne. Warto także zauważyć, że w pobliżu nowoczesnych systemów nawadniających, można umieszczać trwałe meble ogrodowe, wykonane z żeliwa lub ocynkowanego aluminium, co dodatkowo podwyższy estetykę ogrodu.
ławki ogrodowe
---
Rogala Beata http://www.asos.pl/

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/41791/aranzacja-ogrodu-ekonomiczna-w-utrzymaniu

Smaki ogrodu- zielona trójka

Autorem artykułu jest Florentyna


Paniom, które marzą o talii osy, przekazuję świetną wiadomość: wystarczy troszkę starań, a na grządce warzywnej pojawi się zastęp fantastycznych sprzymierzeńcow w walce ze zbędnymi kaloriami!
Trudno sobie wyobrazić europejską kuchnię bez pietruszki, buraków i selera. Nie wszyscy jednak wiedzą, że te znane od stuleci warzywa korzeniowe mają swoją wersję light - ich jadalne liście liczą sobie jeszcze mniej kalorii. Są smakowite i tak dekoracyjne, że można je uprawiać pomiędzy letnimi kwiatami w ogrodzie.
Pietruszka naciowa
Pochodzi z krajów śródziemnomorskich i środkowej Azji. Do Europy przywędrowała z Rzymianami. W Polsce natki i korzenia używano już w XVI w. Doceniano także ich walory zdrowotne.Świeże liście są jednym z najbogatszych źródeł witaminy C, zawierają ponadto witaminy B1 i B2, prowitaminę A, olejki eteryczne i sole mineralne (duże ilości żelaza, wapnia i magnezu). Zawarte w zielu olejki eteryczne pobudzają wydzielanie śliny i soków trawiennych. Działają dezynfekująco na przewód pokarmowy i moczopędnie. Liście pietruszki w postaci suszonej czy mrożonej nie tracą wartości zdrowotnych.
Seler naciowy
Seler, ceniony przez starożytnych jako roślina przyprawowa, stał się w XVII w. popularnym mieszkańcem europejskich warzywników. Dziś coraz modniejsza jest jego wersja naciowa. Aromatyczne łodygi jada się na surowo maczane w dipach albo dodaje do różnych surówek. Można je też gotować i podawać na gorąco lub na zimno - solo albo składnik sałatek. Seler naciowy ma znacznie bogatszy skład chemiczny niż seler korzeniowy. Zawiera witaminy A, C, PP i witaminy z grupy B oraz moc sli mineralnych: fosforu, potasu, wapnia, magnezu, żelaza, miedzi, manganu, cynku. Obecny w liściach olejek eteryczny, dający specyficzny, lekko pikantny smak, pobudza trawienie i apetyt. Seler naciowy stosuje się leczniczo w chorobach reumatycznych oraz schorzeniach przewodu pokarmowego, wątroby i nerek. Obniża ciśnienie krwi i poziom cholesterolu. Jako niskokaloryczny jest składnikiem diet leczących otyłość.
Burak liściowy
Burak liściowy (czyli boćwina) to najstarsza forma uprawy buraka. Nie wytwarza korzenia spichrzowego. Jego grube ogonki liściowe gotuje się lub dusi jak szparagi, blaszki przyrządza a la szpinak, a młode listki jada na surowo w sałatkach warzywnych. Duże, niezwykle dekoracyjne liście buraka (z ogonkiem miewają nawet 20-40 cm długości) zawierają trzy razy więcej witaminy C i dwa razy więcej wapnia niż burak ćwikłowy. Sa też cennym źródłem karotenoidów, witamin z grupy B i białka.

---
sekretyogrodu.blogspot.com

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/41141/smaki-ogrodu-zielona-trojka

Funkia - ozdoba cienistych rabat

Autorem artykułu jest ogrodnik


W jednym z moich artykułów opisałem paprocie, jako idealne rośliny do cienistych zakątków. Kontynuując ten temat, chciałbym dzisiaj polecić funkie – wspaniałe byliny kochające cień.
Funkie to okazałe byliny dochodzące nawet do 1,5m średnicy. Zdobią przede wszystkim ich wspaniałe liście, a w okresie od czerwca do sierpnia urzekające, delikatne, białe lub fioletowe, drobne kwiaty.
Istnieje wiele gatunków funkii o różnym ubarwieniu liści. Ogólnie można powiedzieć, że są to różne połączenia zieleni, bieli, żółtego i niebieskiego. Liście mogą być jednolite, mieć obrzeże innego koloru lub inny pas biegnący przez środek liścia. Również kształty liści nieci różnią się od siebie. Mogą być podłużne i dość wąskie lub krótsze i szersze. Wysokość roślin wacha się w granicach 20-120cm.
Są to rośliny łatwe w uprawie, mało wymagające i odporne na choroby. Nie lubią jedynie słońca. W miejscach zbyt nasłonecznionych ich liście ulegają jakby poparzeniu. Jeśli tak się zdarzy wystarczy poczekać do następnej wiosny i przesadzić roślinkę w miejsce bardziej zacienione.
Lubi gleby lekkie, humusowe i wilgotne. Jeśli podłoże jest suche należy pamiętać o regularnym podlewaniu i wszystko będzie w porządku. Funkia odwdzięczy się swoim pięknem.
Aby uzyskać wspaniały efekt funkie można sadzić w grupach złożonych z różnych odmian kolorystycznych lub połączyć z innymi roślinami cieniolubnymi np. z paprociami. Są idealne do obsadzania miejsc pod drzewami, w których na ogół nic nie chce rosnąć (często nawet trawa). Funkie sprawią, że dotąd puste i smutne miejsce stanie się jaśniejsze, efektowne i zacznie przyciągać wzrok swym urokiem.
Funkie sadzimy jesienią lub wiosną w ziemi wymieszanej z niewielką ilością torfu. Po dwóch-trzech latach można już otrzymać z nich nowe rośliny. Wiosną wykopujemy bryłę i dzielimy na mniejsze części. Sadzimy je w nowych miejscach i już mamy większą hodowlę naszych ulubionych roślinek! Jeśli pozwolimy im rosnąć dłużej w jednym miejscu na ogół osiągną imponujące rozmiary.

UWAGA! Jeśli będziecie szukać sadzonek, pamiętajcie, że łacińska nazwa funkii to Hosta i jest dość powszechnie używana.
---
wszystkooogrodkach

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/48244/funkia-ozdoba-cienistych-rabat

Oczko wodne w naszym ogrodzie

Autorem artykułu jest Marcin Wilczyński


Wielkim zainteresowaniem wśród miłośników ogrodów cieszą się niewątpliwie oczka wodne. Jest to nieodzowny element wielu ogrodów, zarówno tych z tradycją, jak i nowoczesnych. Na rynku ogrodniczym znajdziemy wiele akcesoriów, dzięki którym zbudujemy nasze wyjątkowe oczko wodne.
Aby móc się nim odpowiednio cieszyć, warto zainwestować w odpowiednią pompę do wody. Dobrze dobrana pompa sprawi, że nasze oczko będzie funkcjonowało tak, jak należy. Wielu ogrodników wykorzystuje oczka wodne do umiejscowienia w nim fontanny ogrodowej. Fontanna ogrodowa często zasilana jest osobną, niezależną pompą. W takiej sytuacji musimy zastosować pompę zanurzeniową, którą montuje się bezpośrednio w zbiorniku.
Pamiętajmy o tym, że woda, która przechodzi przez dysze fontanny, musi być całkowicie pozbawiona ciał stałych. Wielu producentów fontann daje w zestawie odpowiednie filtry, umieszczane łącznie z pompą w tej samej obudowie. Właściwy dobór pompy wodnej do naszego oczka daje nam energooszczędność. Nowoczesna pompa wodna ma w zasadzie niewielki pobór mocy. Każda z takich pomp jest połączona z dyszą, której wylot powinien znajdować się na równi z powierzchnią wody. Posiadacze oczek wodnych, chcący mieć fontannę ogrodową, nie muszą budować żadnej specjalnej niecki dla fontanny. Warto w takiej sytuacji wykorzystać posiadany już zbiornik wodny. Dobrym rozwiązaniem będą wówczas fontanny ogrodowe pływające na barce.
Możemy również zdecydować się na posiadanie fontanny ożywionej. Czym jest fontanna ożywiona? Taka fontanna ogrodowa wyrzuca wodę do góry, po czym eksplodując, zrasza nas lekką mgiełką rosy. Tego typu fontanny da się zauważyć na wielu rynkach miejskich, gdzie ludzie siedzący na ławeczkach zachwycają się jej widokiem i korzystają z orzeźwienia, jakie ona daje. Fontanna jest niewątpliwie doskonałym pomysłem na zdrowy odpoczynek na łonie natury. Umiejscowiona w oczku wodnym, gdzie nie brakuje skalniaków oraz ozdób ogrodowych, prezentuje się nadzwyczaj okazale. Tak zorganizowany odpoczynek jest prawdziwym relaksem dla duszy i ciała. Warto więc zadbać o posiadanie oczka wodnego z wyjątkową fontanną. Inwestycja taka na pewno wyjdzie nam na zdrowie.
---
www.zoologiczny.sklep.pl/Oczko_Wodne__59

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/47983/oczko-wodne-w-naszym-ogrodzie

Pozwolenie na wycinkę drzew

Autorem artykułu jest SYMBIOT


Sprawy związane z usuwaniem drzew i pozwoleniami na wycinkę drzew reguluje Ustawa o ochronie przyrody z 14 kwietnia 2004 roku. Ważne, aby procedurę uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew przeprowadzić prawidłowo, gdyż za bezprawne usunięcie drzewa, nawet z własnej posiadłości, grożą bardzo wysokie kary pieniężne.
Usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości wymaga zezwolenia. Należy pamiętać, że nie wszystkie wnioski są rozpatrywane pozytywnie. Dużo zależy od tego, jaki powód wnioskodawca poda jako uzasadnienie swojej prośby o zezwolenie. Zezwolenie na usunięcie drzew wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta na wniosek posiadacza nieruchomości lub właściciela urządzeń, które znajdują się na nieruchomości, ale w przypadku gdy rosnące drzewa zagrażają ich funkcjonowaniu. Czasem wymagana jest zgoda wojewódzkiego konserwatora przyrody, uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska lub dyrektorem parku narodowego. Wydanie zezwolenia może być uzależnione od przesadzenia drzew i krzewów w inne miejsce lub wprowadzenie nasadzeń zastępczych, w ilości nie mniejszej niż liczba usuniętych drzew lub krzewów.
Pozwolenie na usunięcie drzew lub krzewów nie jest wymagane w przypadku: lasów (jest to regulowane ustawą o lasach), drzew owocowych, plantacji drzew i krzewów, drzew których wiek nie przekracza 10 lat, drzew w ogrodach botanicznych i zoologicznych oraz drzew rosnących na wałach i będących przeszkodami kolejowymi lub lotniczymi.
Osoba, która zamierza usunąć drzewa lub krzewy powinna złożyć wniosek do odpowiedniego urzędu gminy lub urzędu miasta. Wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać:
- imię i nazwisko oraz adres właściciela nieruchomości;
- tytuł prawny władania nieruchomością;
- nazwę gatunku drzewa lub krzewu;
- obwód pnia mierzonego na wysokości 130 cm nad poziomem gruntu;
- przeznaczenie gruntu, na którym znajdują się drzewa lub krzewy;
- przyczynę i termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu;
- wielkość powierzchni z której zostaną usunięte krzewy;
- mapę określającą lokalizacje drzew i krzewów na terenie nieruchomości.
Należy pamiętać, że za usunięcie drzew lub krzewów naliczana jest opłata. Opłaty nalicza i pobiera organ odpowiedzialny za wydanie zezwolenia. W niektórych przypadkach nie pobiera się opłat, np. gdy drzewa zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia.
---

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/33209/pozwolenie-na-wycinke-drzew

Wybieramy basen do ogrodu

Autorem artykułu jest SLAVO


Na posiadanie własnego basenu może pozwolić sobie prawie każdy. Obecnie wybór basenów jest ogromny, a ceny z roku na rok stają bardziej przystępne. Artykuł ten przedstawi Państwu rodzaje basenów ogrodowych dostępnych na naszym rynku, tak aby można dobrać odpowiedni do swoich potrzeb.
Baseny rozporowe
Jest to rozwiązanie dla osób ceniących sobie miejsce w ogrodzie. Można je montować i rozmontowywać w bardzo prosty i szybki sposób. Co jest wygodne i daję nam pewną elastyczność w zagospodarowaniu ogrodu. Nazwa tego typu basenów pochodzi od siły z jaką woda napiera na ścianki basenu (siła rozporowa). W ten sposób usztywnia go i pozwala zachować pożądany kształt. Baseny tego typu wykonane są z PCV, posiadają nadmuchiwany kołnierz, który dostosowuje się do ilość wody, są stosunkowo lekkie i wytrzymałe.
Baseny dmuchane
Baseny nadmuchiwane te mają niewielkie wymiary przez co przeznaczone są głównie dla dzieci. Ich dużym plusem jest łatwość rozkładnia i złożenia. W porównaniu do innych są również tańsze. Spokojnie zmieszczą się na tarasie, a nawet na balkonie umilając letnie dni najmłodszym. Stanowią najpopularniejszy obecnie wybór klientów.
Baseny ze stelażem
Wygodne w użytkowaniu są również baseny stelażowe. Są one solidniejsze od tych wymienionych wcześniej. Co z kolei ma wpływ na większą cenę. Wytrzymują większy nacisk wody, dlatego ich pojemność jest również wyższa. Minusem basenów stelażowych jest fakt, iż ich konstrukcja narzuca nam stałą wysokość progu bez znaczenia ile umieścimy w nim wody.
Baseny drewniane
Dzięki drewnianym wykończeniom, dobrze wkomponowują się w stylistykę każdego ogrodu. Mogą stanowić nawet jego ozdobę. Nie dziwi więc fakt, że na ich zakup decydują się najczęściej ośrodki wypoczynkowe lub hotele. Baseny tego typu można również przenosić, ale wymaga to większego trudu i wysiłku.
Baseny stałe
Należą zdecydowanie do najdroższych spośród wymienionych, dlatego mogą sobie pozwolić na nie tylko nieliczni. Jest przy nich również najwięcej pracy. Przed budową położenie basenu należy dokładnie przeanalizować. Uwarunkowane jest ono od poziomu wód gruntowych, rodzaju gleby czy nośności gruntu. Basen powinien znajdować się również z dala od drzew i krzewów, których liście mogłyby zanieczyścić wodę w basenie.
---
Fanpage TV PRODUCTS

Artykuł pochodzi z serwisu
http://artelis.pl/artykuly/47945/wybieramy-basen-do-ogrodu